وقتي که انسان يک چيزي به نظرش خيلي زيبا ميرسه ياد زيباي مطلق مي افته که زماني او را ديده بوده است . غم از دست دادن زيبايي مطلق ناگهان به يادش ميافتد  . ولي فکر ميکنه که اين غم به خاطر دوست داشتن اون زيبايي نسبي بوده . ولي در اصل عشق غم از دست دادنه زيبايي مطلقه .

مثلا پسره وقتي غم دنيا گرفته اش داره تو پارک راه ميره که يه لحظه يه دختري را ميبينه که داره ميخنده . اون دختر آنقدر براش زيبا به نظر ميرسه که ياد روزهايي ميافته که زيباي مطلق ( خدا ) را ميديده . بعضي ها اين زيبايي را به مرور درک ميکنند و ناگهان متوجه اش ميشوند بعضي ها با اولين بار ديدن عاشقش ميشوند . در نبود زيباي مطلق معشوق ميتونه يه مسکن باشه بر غم فراق . البته بايد بگم که خدا هم زيبايي ظاهري داره و هم باطني پس اگر کسي عاشق زيبايي باطن يک نفر شد باز هم اين نظريه رد نميشه .

فعلا همين